Cahide Ulaş
DÜNYANIN EN AĞIR HÜZNÜ YAĞIYOR YORGUN VE YENİLMİŞ İNSANLIĞIMIZIN ÜSTÜNE UMUTLARA SARILACAĞIZ VE YİNE YAŞAM GÜLECEK YÜZÜMÜZE

Kapılarımızı açıp, Dışarı çıktığımızda!..

 İçinde bulunduğumuz gönüllü karantinadan çıkıp yeniden özgürlüğümüze geri döndüğümüz gün, bazı alışkanlıklarımızı bırakmalı, yerine ise yenilerini alarak kapılarımızdan çıkmalıyız.

Şu an içinde bulunduğumuz gönüllü karantina –o ne demekse- bana göre rehine hayatı sona erip yeniden özgürlüğümüze geri döndüğümüz gün, kapıdan çıkarken bazı alışkanlıklarımızı bırakmalı, yerine ise yenilerini alarak kapılarımızdan çıkmalıyız.

Kapılarımızı açıp, Dışarı çıktığımızda!..

Bu süreç bitip, evlerimizden çıkmaya başladığımızda, yani kapılarımızı dışarı çıkmak için tekrar açtığımızda hepimiz farklı olacağız, farklı bir dünyaya adım atacağız. Ürkek, şaşkın, sersemlemiş ve güvensiz olacağız. Adeta Önce (KÖ) ve Koronadan Sonra (KS) diye bir milat olacak.

 Belirsizlik uzun bir süre devam edecek, güvensizlik ve endişe, hemen öyle kolay kolay yok olamayacak.

Yaşam sahnesinde oyun başka, oyuncular bambaşka olacak!

Yeni oluşumlara alışmak oldukça zaman alacak. Alışkanlıklar, ihtiyaçlar, satın alma modelleri, eğitim modelleri ve daha birçok şey değişecek. Yani öyle fabrika ayarlarına dönüş olmayacak. Stop düğmesinden play düğmesine geçiş “hop” diye olmayacak. Play düğmesi çalışsa da yaşam sahnesinde oyun senaryosu başka, oyuncuları ise bambaşka olacak.

Şu an içinde bulunduğumuz gönüllü karantina sona erip yeniden özgürlüğümüze geri döndüğümüz gün, kapıdan çıkarken bazı alışkanlıklarımızı bırakmalı, yerine ise yenilerini alarak kapılarımızdan çıkmalıyız.

Doyumsuzluğumuzu, doğa düşmanlığımızı, bilinçsizliğimizi, egolarımızı, şımarıklığımızı, kendimizden başka herkesi suçlayan tutumlarımızı, gereksiz hırslarımızı ve karamsarlıklarımızı da bırakmalı;

Çoğu zaman esirgediğimiz veya göstermediğimiz şefkatimizi, merhametimizi, başta doğaya ve statüden bağımsız herkese olması gereken saygımızı, paylaşabilmeyi, yaşama sevincimizi, çalışmaya, üretmeye olan tutkumuzu ve sahip olduğumuz tüm değerlere olan minnetimizi yanımıza alarak çıkmalıyız kapılarımızdan…

Kapıların açılmasına henüz vakit var!

Henüz o kapının açılmasına biraz daha vakit var. Tatbikat gibi hissediyor, henüz yarı dinlenme yarı çalışma ile geçiyor birçok kişi için. Herkes hayatın o saçma sapan kargaşasında o kadar yorulmuş, oradan oraya o kadar savrulmuştu ki, herkes yorgundu, herkes evini, sevdiği şeyleri yapmayı özlüyordu, herkes ailesi ile sevdikleri ile daha çok vakit geçirmek istiyordu.

Dünyanın kendisi gibi bedenler de yorgun, ruhlarda özlemler çoktu. Bedenlerle ruhlar ayrı yerlerdeydi adeta. Bununla ilgili çok hoş ve gerçek bir hikâye paylaşayım sizlerle.

Meksika’dan gerçek bir hikâye

Meksika’da İnka tapınaklarına çıkmak isteyen Avrupalı bir grup arkeolog, birkaç yerli rehberle yola koyuluyor. Dağın tepesindeki tapınaklara giden uzun yolu kısa bir sürede yarılıyorlar.

Aynı tempoyla biraz daha yol alırlarken, yerliler kendi aralarında konuşup birden yere oturuyor ve öylece beklemeye başlıyorlar. Tabii Avrupalı arkeologlar buna bir anlam veremiyorlar.

Saatler sonra, yerliler kendi aralarında konuşup tekrar yola koyuluyorlar, sonunda tepenin üstündeki görkemli İnka tapınaklarına geliyorlar.

 Arkeologlardan biri, yaşlı rehbere soruyor,

 -Hiç anlayamadım, niye yolun ortasına oturup saatlerce yok yere bekledik?

  Yaşlı rehber şöyle yanıt veriyor:

 -Çok kısa sürede çok hızlı yol aldık, ruhlarımız bizden çok uzakta kaldı. Oturup ruhlarımızın bize yetişmesini bekledik.

 

 Dünya pabucun ne kadar pahalı olduğunu gördü!

 -Bu anlamını bir türlü çözemediğimiz kıymetini bilemediğimiz yaşam içinde o kadar hızla yol alıyorduk ki; ruhumuz çok arkalarda kalmıştı. Hatta onu nerelerde bıraktığımızı bile hatırlamıyorduk.

Şimdi tüm dünya pabucun ne kadar pahalı olduğunu gördü. Frene basıldı adeta. Biraz fazla sert basıldı gerçi ama insanların bazı şeylerin değerini anlaması için böylesi lazımdı belki de…

İnsanoğlu bundan ders alır mı ve mesajı doğru okuyup bambaşka bir dünya dengesi kurar mı? Değer sıralamalarının yerlerini doğru şekilde değiştirir mi?

Yoksa bir süre sonra insanoğlu içindeki o hırs dolu doyumsuzluğuna, bencilliğine, dünyayı yaşanır kılmak için çalışmaya değil de tüketmeye geri döner mi?

Kolektif bilinç bizi iyileştirir!

Bir kısım bu olaylardan ders çıkarır belki ama bir kısmın bilinci, değişimi bizi bir yere götürmez. Kolektif bilinç bizi iyileştirir, dünyayı düzeltir.

Herkes dünya nimetlerine yapılan nankörlüğün, tükenmek bilmeyen hırsların, bir arada yaşamanın ve özgürlüğün ne kadar değerli olduğunun, sağlık olmayınca hiçbir şey olamadığının, tüm dünyanın birbirine zincirle bağlı olduğunun, herkesin eşit olduğunun, sahip olduğumuz her şeyin bir anda elimizden kayıp gidebilecek olduğunun ve dünyanın bize “yeter artık” demesinin farkındalığıyla yaşamını ne kadar süre şekillendirir zamanla göreceğiz.

Hepimizin ödevleri çok net ve açık.. Tüm dünya aynı korkuyu yaşıyor yaşayacak. Benzer kaygılar zihinlerde dolaşıyor. O yüzden de aynı ödevi yapmalıyız.

İnsan olarak yaşama ilişmeyelim, yaşama yerleşelim!

Hepimiz daha uzlaşmacı, daha duyarlı, doğa dostu, sosyal sorumluluk bilinci yüksek, üreten ve bilinçli tüketen modele bir an önce geçmek zorundayız. Gördük ki aslında bizler insan olmanın özünden çıkmış, adeta robotlaşmıştık.

Bırakalım insan olmanın gerekliliği gibi yaşayalım, robotik işleri robotlar, yapay zekalar yapsın. Biz onları yöneten, geliştiren, eğiten tarafta olalım. İşimizi ve sahip olduğumuz tüm değerleri parmağımızın ucuyla tutmayalım, dört elle sarılalım, sarıp sarmalayalım.

 Biz insan olarak yaşama ilişmeyelim, yaşama yerleşelim. Yani olması gerektiği gibi hissederek, sorumlulukla, bilinçle, daha çok gelişime zaman ayırarak, savaşmayı bırakarak, silahlara değil sağlığa ve bilime yatırım yaparak, sömürerek değil önce vererek sonra ihtiyacımız kadar kısmını alarak yaşamayı becerebilelim.

Çünkü bunu yapmaz veya yapamazsak dünya bize tokat atmakla kalmayacak, gün gelecek çok sert şekilde tekmeyi vuracak.

KORONA VİRÜS İLE İLK KARŞILAŞAN VE TEDVİ ETMEYE ÇALIŞAN

PROF.DR.CEMİL TAŞÇIOĞLU BU HASTALIĞA YAKALANDI

VE NE YAZIK Kİ KAYBETTİK!

Koronavirüs nedeniyle hayatını kaybeden  Prof. Dr. Cemil Ahmet Taşcıoğlu'nu, çok büyük bir değerimizi kaybetmenin üzüntüsünü yaşıyoruz.

Prof. Dr. Cemil Ahmet Taşcıoğlu'nun ve bu acımasız hastalık nedeniyle hayatını kaybeden Tıp Şehitlerimizin mekanları cennet olsun, ruhları şad olsun!

Tüm sağlık çalışanlarımızı Rabbim korusun! Hakları ödenemez!

 Tüm sağlık çalışanlarına, devamlı bizleri uyaran, kontrol eden emniyet ve askeri güçlerimize, temizlik görevlilerine, bu hastalıkla ile savaşta gece gündüz demeden çalışan en üst düzeyden en alt düzeyde görev yapanlara sonsuz teşekkür ediyoruz. Rabbim hepsini korusun!

Hastanede yattığı sürede “yeni bütün ilaçları, aşıları bende deneyebilirsiniz” diyen bu fedakar doktor Prof.Dr. Cemil Taşçıoğlu yaşam ile ilgili çok güzel düşünceler de bıraktı bizlere.. Mekanı cennet olsun!

 “Bu hayatı bir kez yaşayacaksınız. Öyle büyük hayaller kurun ki gerçekleştirmek için tüm gücünüzü verin. Öyle aşık olun ki tüm dünyayı karşınıza alabilin. Öyle arkadaşlıklar edinin ki gerçek ve samimi olsun.” Prof. Dr. Cemil Ahmet Taşcıoğlu

 

UMUDUNU YİTİRME

Dayan ey insanoğlu, ne illet gelse başa
Yeni doğan gününde, umudunu yitirme
Yarınların var gibi, hayatı dolu yaşa
Bırak kalsın dününde, umudunu yitirme

 

Aciz görüp kimseye,, sakın sırtını dönme
Mum feriyken ışığın, rüzgar yeliyle sönme
Gözlerini korkutup, kuytu köşene sinme
Pusula ol yönünde, umudunu yitirme

                                                        

Bilmez misin bu dünya, bir zerreden var oldu
Çoğaldıça çoğalıp, bunca insanla doldu
Doğru ve yanlışların, sınanacağı yoldu
Fırsat varken önünde, umudunu yitirme

 

Dua ettikçe Allah duyuyor bak sesini
Karartma hiç yüreği, kaldır gözün sisini
Elbet bulur Yaradan, şifadır hangisini
İnançlıysan dininde, umudunu yitirme

 

Birbirine sahip çık, teselli işe yarar
Hele ki şu günlerde, kalpler huzuru arar
Korku ve sessizlikse, sade kendine zarar
Faydan olsun seninde, umudunu yitirme

 

Öiüm derin bir uyku, tadacak her yaşayan
Kaderinde ne varsa, doğru takdire şayan
Hiç gördün mü dünyada, her an gününü sayan
Can durdukça teninde, umudunu yitirme

 

Halkın sağlığı için, sakın sokağa çıkma
Binlerce insanların hayallerini yıkma
Vicdanın el verdikçe, kalbi mahzene tıkma
Sağlam öz güveninde, umudunu yitirme

                                   NESRİN ÖNEM- 02 04 2020 –TEKİRDAĞ

Unutmayın, yaşam ard arda gelen mevsimlerden oluşur. Her insan mükemmel yazların ihtişamına ulaşmak için birkaç şiddetli kışa katlanmak zorundadır. Ve unutmamak gerekir ki, kışlar asla kalıcı değildir...!                                                                                                                                                                                         

                                                                                                                                                                             Robin Sharma

Yazı Tarihi : 04.04.2020