Hasan Akarsu
KALEMİNİ AĞLATAN OZANDAN: “DAĞ ÇİÇEĞİM”E ŞİİRLER (*)

             Emekli Öğretmen Hasan Evirgen 1946 Tekirdağ-Saray-Kavacık Köyü doğumludur. Çocukluğu yoksulluk içinde geçerken okul yıllarında da çalışmak zorunda kalır. 12 Eylül 1980 darbesinden sonra gözaltına alınıp işkence görür. 1991’de yeniden görevine döner ve kısa sürede emekli olur. Şiiri çiçeklere benzetir yaşamı boyunca. Aşkını ruhundan yüreğine dökülen sözcüklerle anlattığını belirtir.

           Evirgen, çocukluk, öğrencilik ve öğretmenlik yıllarında duyumsadıklarını şiire dökerken duygusal olduğu gözlenir. Aşk şiirlerinde yoğunlaşır. Sevdiğine özlemini dile getirir: “… Seni özledim/ Gökkuşağı gözlüm/… Yüreğim elimde/ Yüreğim karanlıkta…” (s.5). Hep yemyeşil bir dünya düşünür ve sevdiğiyle olmak ister. Onsuz mutlu olamayacağını belirtirken başka güzellere de gönül verdiğini sezdirir. Ulaşamayınca da sitem eder, “Senin olsun mutluluklar” diye seslenir. Sevdasını içine kazıyıp durur, kalemini ağlatır, sevdiğinin adını sevda sözüne yazarken. Sevdiğini özleyince de: “Özledim/ El ele tutuşup/ Yağmur altında/ seninle yürümeyi…” (s.17) der. Göresi gelir, durup öpesi gelir sevdiğini her âşık gibi. “Acısız bir hayatı” birlikte yaşamak ister sevdiğiyle. Her gördüğü güzele gönlü eğilen bir kimliğe bürünür: “Çalıverse kapımı/ Ansızın/ Bir sevda/ Kapımı açsam bir türlü/ Açmasam bir türlü…” (s.28) deyip kaygılanır da. Sevdiğini tüm kuşlara söyler geçmişine bakarken. Aradığı aşkı bulup yitirdiğinden yakınır.

        Ozan, yaşadığı çağdan sorumludur. Bugünlerde yaşanan koronavirüs salgınının getirdiği sıkıntıları da yansıtır şiirlerinde. “Yordu bu korona beni” der. “Çöllere düşmüş/ Mecnun gibiyim/ Leyla uğruna” (s.38) gibi alışılmış söyleyişleri de olur. Yaşadığı kenti, kasabayı, köyünü de yansıtır şiirlerine. “Canım Saray’ım” diye seslenir. Kavacık Köyü doğumlu olmakla övünür. Öğretmen olarak ilk atandığı köy olan Çukuryurt’a olan sevgisini dile getirir. Ayrıca “Kavacıklı Hasan” olarak anılmaktan mutluluk duyduğu gözlenir. Eylül 1980’de Çorlu Cezaevi’ndedir, “Taş avluda açan/ Eylül çiçekleriyle/ Avunuyorum…” (s.53) diye seslenir anılar içinden. Sıkıntılı günlerinde yalnız kaldığını vurgularken “Vurdular sırtımdan/ Dostum bildiklerim” (s.66) diyerek yakınır.

      Hasan Evirgen, 70 yaş sonrasında bir şiir kitabı çıkararak cesaretini, kendine güvenini kanıtlar. “Dağ Çiçeğim” çoğunlukla sevgiliye seslenen şiirlerden oluşsa da yazmaya devam etmesi sevindiricidir. Bundan böyle aşk dışında yazacağı çok şey olduğunu umarak kutlar, başarılar dileriz.

 

(*) Dağ Çiçeğim-Hasan Evirgen, Şiir, Kanyılmaz Basımevi, İzmir, 2020, 88 s.   

            

Yazı Tarihi : 30.09.2020