Namigar BAŞBUĞOĞLU
Sokak Çocukları

Hiçbir çocuk kendi isteği ile düşmez sokağa. İtilir, kakılır, yalnız bırakılır. Eğitimden yararlanamaz. Sevgisiz, bakımsız, çaresiz kalır. Kimisi eğitimsiz hasta kişilikli ana baba arafından itilmiştir. Birçoğu anne babasız, hatta hiç kimsesizdir. Yoksul, bakımsız, korumasızdır. Bu durumdaki çocuklar bir bakarsınız, hırsızın, mafyanın, sapığın eline düşmüştür. Artık kurtuluşu yoktur. Battıkça batar, dibi bulur.
Değerli dostlar, toplumsal, bireysel hepimiz sorumluyuz, hepimize iş düşüyor. Kendi çocuklarınızı bir an onların yerine koyun. Bunu düşünmek bile istemeyeceğinizde eminim. Bunlar da bizim, hepimizin. Öyleyse sebebi ben değilim, bana ne demeyelim lütfen. Yardımcı olalım, el uzatalım. Bu bizim dinimizin ve insanlığımızın gereğidir. Saygılar..
 

   SOKAK ÇOCUĞU
Hey sen! Sokağa düşmüş çocuk,
Çilesi boyundan büyük çocuk,
Ayağına bahtının ipi dolanmış,
Koca dünya, küçük başına yıkılmış,
Yüzüne insanlığın kiri bulaşmış.
 
Yalnızsın dünyanın ortasında,
Acımasız insanlar dolmuş dünyana,
Duvarlar örülmüş çıkış yollarına,
Geçitin yok yönelsen, ne yana,
Zorunlusun hırsıza, sapığa mafyasına.
 
Koca canavarla boğuşuyorsun,
Koca dünyaya kafa tutuyorsun,
Kimsen yok kendine sarılıyorsun, 
Bulursan, çöpten karın doyuruyorsun
Bin düşer, bir kalkarsın ayaktasın.
 
Ne kadar büyüsen de çocuk gözlerin,
Yüreği olanı deler de geçer sözlerin,
Anne, baba denir de alev alır közlerin,
İnsanlık nerede? Yok ki bulasın
Seni yerden yere vuran utansın
Sana kötü diyen diller utansın.
 
Sokakların damgası var yüzünde,
Cevherin var, yansımamış yüzüne,
Korkak bakışına, masum gözüne,
Bakıp da öteleyen insan utansın,
Sendeki cevheri görmeyen göz utansın.
 
Sen, sokaklara düşmüş çocuksun,
Direnir tırmalarsan, ayakta kalırsın,
Yazın sıcak, kışın da soğuktasın,
Damın, yorganın yok ki ısınasın,
Sana uzanmayan eller utansın.
Yazı Tarihi : 22.05.2020